و در نهایت سلام به خودم که رفتم شمال و برگشتم واین واحد هم پاس شد . آخیییییییشششششششش!!!!! من رو تصور کنید درحالی که دستهامو رو به بالا کش دادم و پاهامو رو به جلو . و به نفس راحت می کشم . ولی راستش فکر میکنم یکمی در مورد مسافرت به شمال بی انصافی کردم . اونجا بهم خوش گذشت . نه اینکه بگم از صبح تا شب در حال گردش و تفریح و خنده و شوخی و بخور بخور بودیم . نه . ما به جز برای رفتم به خونه برادر شوهرم که در روستای مجاور ساکنند و خرید کیک برای تولد مادر شوهر از خونه بیرون نیومدیم . البته با وجود داشتن کوچولوی شیطونی مثل رز این اتفاق از جانب بنده با استقبال روبه رو شد . اما بهم بد نگذشت . همه با من مهربون بودن و یاس همش در حال بازی بود . اقای مارلین مهربون بود و رز هم ستاره مهمونی . یکی از اتاق خوابها مختص من و وسایل من بود . هوا هم عالی . مثل ائینه صاف و شفاف . غذا هم خوب . همه چیز آروم . شکر خدا خوش گذشت . دیروز هم به خیر و خوشی برگشتیم . گرچه بچه ها به نوبت مارو به فیض گلاب به روتون رسوندن اما به هر حال تموم شد و ازش یه خاطره خوب موند که ممکنه تادفعه بعد که میخوام برم سفر یادم بره .

بعد سال تحویل که همراه بود با گریه و دلتنگی مادر شوهرم و بچه ها برای پدر از دست رفته - مهمون های نوعید از راه رسیدن . آقای مارلین تا همین جمعه هم که ما فرداش راهی تهران شدیم مشغول پذیرایی از مهمونها به همراه مادر بود . ولی جای پدر شوهرم واقعا خالی بود . همیشه سر سفره هفت سین ویولون ناکوکش رو کوک میکرد و یه آهنگ بامزه میزد و مادر شوهرم باهاش قر میداد . و بچه ها با لباسهای نو به همراه تمپوی برادر شوهرم میرقصیدن تا سال تحویل بشه . امسال اما روزگار این شادی رو از خانواده همسرم گرفت و به جاش یه غصه بزرگ گذاشت .یه زخم بد شکل که حالا حالاها خوب نمیشه . زخمی که من اون رو تو وجود آقای مارلین - مادرش - خواهرها و برادرهاش واقعا حس میکنم . چیزی که خنده های ظاهری هم نمیتونست تلخیش رو از بین ببره . ولی چه میشه کرد ؟؟ روزگاره و بازی هاش و ما آدمهای بی اختیار در برابر تقدیر .خدا همه رفتگان رو بیامرزه و به روحشون آرامش بده و بیشتر به بازماندگان . چون اونها واقعا دلتنگ میشن .  

می دونم همه مون از ته قلب امسال هم برای بهتر بودن روزگارمون دعا کردیم . من حقیقتا امیدوارم اینبار خدای مهربون به این دنیای عجیب و دیوانه که هر روز دوز دیوانه گیش بالاتر میره نگاه محبت امیز تری بندازه . و عزیزانمون رو برامون نگه داره . گرچه این اتفاق داستان همون شتریه که در خونه همه میخوابه اما امیدوارم امسال این اتفاق نیافته . برای هیچ کس .

پ ن۱- موقع رفتن چنان در ترافیک موندیم که خدا به روز کسی نیاره . چند بار قصد برگشت داشتیم اما هر بار یاس اصرار میکرد که نه بریم . دقیقا ۸ ساعت طول کشید که برسیم به تنکابن و در این مدت بچه ها اندازه سه چهار کیسه گلاب به روتون شدن و همه لباس من و خودشون و صندلی ماشین بابا رو مزین کردن . واقعا بااین بچه های عتیقه مسافرت خیلی میچسبه !!!

پ ن۲- خونه برادر شوهرم مهمونی بودیم . رز روی مبل بازی میکرد و بعدش گذاشتمش زمین تا کمی چهار دست و پاراه بره که دیدم چیزی تو دهنشه . با کمک خواهر شوهرم اون شی رو دراوردیم . دکمه مبلی بود که جاری م تازه خریده .

پ ن۳-واقعا معتقدم که همه بچه ها فرشته نگهبان دارن و خدا خیلی مراقبشونه . توی آشپزخونه طبق معمول لیوان شکستم و به خیال خودم همه جا رو تمیز کرده بودم . رز اومد تو آشپزخونه دنبالم اما دم یخچال نشست و دیگه جلوتر نیومد . بلندش کردم و آوردمش کنار خودم تا بهش قطره آهن بدم و در اون موقع بود که دیدم یه تکه بزرگ شیشه به صورت عمودی افتاده کمی جلوتر از یخچال . دقیقا توی مسیر حرکت رز به سمت من .

پ ن۴- یک لحظه حواسم رفت به یه برنامه تلویزیونی . رز چاقو رو از طرف تیزش کرده بود  دهنش و میخواست شروع کنه به گاز زدن اون که عمه ش ظاهر شد و نجاتش داد . البته این نمونه ها فراوانند . واقعا خدا رو هزار بار شکر میکنم که تا به حال سر این جوجه شیطون بلایی نیومده .

پ ن۵-مشغول چک کردن پیک شادی یاس بودم که بااین سوال و جواب مواجه شدم (البته جواب با همکری خاله الی نوشته شده بود ) :

سوال : تکامل کدامیک از اعضای بدن ۲۰ سال طول میکشد ؟ جواب : با..سن

پ ن۶- درحال صحبت با خانواده در ماشین : 

من : قیمت خونه ها تو شمال هم ترقی کرده .  یاس : مامان هانیه هم ترقه زد تو باغ مادرجون شمالی . خیلی صداش بلند بود .  

پ ن۷-در نهایت " سال نو مبارک " . واقعا مبارک . چون دلم میخواد همه شاد باشن . همه سالم باشن و همه خوشبخت و پولدار . مثل قصه ها . کاش امسال - سال نهنگ آرومی باشه که جز برای خمیازه های  طولانی و لذت بخش دهانش رو باز نکنه و چیزی رو نبلعه .